Göğüs kafesinde çiğnenmiş otlar taşıyorsun
Bir ummak kırgınısın delikanlı
Biriktirdiğin mahremini cam sandıklarda emanet ettin bir umarsıza
Sen tüm birikimlerin yoğrulmuş ezberisin
şu vakit sensizsin bilincinde
Sevdiğin en güzel gülüşünü takmışken,
Pişmanlığın kanıyor gönüllü uzattığın bileklerinde.
Şimdi o en güzel rüzgar
nereden gelirse gelsin
Sen yelkenini söküp atmış birisin.

konserve güller

Çatlak kum saati sızmaları
kayıp giden özlemin
nefrete dönüşme yolculuğu
ölüyor avucumda sıkıp durduğum narin şehir

kırptğı gözünden hayal kırıklığı ile
vurulmuş bir umut göğsümde
sanki tarih kitaplarına girmeyi
mürekkep yetmezliğinden kaybetmiş bir asker
olmazların en saçma sebeplerine kızgın

afetleriyle topuğumuza
uyarı ateşi sıkarken yaratıcı
biz kalbimize miğfer giydirip
nefret savaşlarına giriyoruz

heyhat!

konserve güller kokluyoruz tek gecede
aslının tohumunu korkularla kurutuyoruz
evden kaçan küskün çocuklar da dönmüyor
onlar denizlerde sandal yürütürken
biz takıntılarımızın sahilinde
korkak mersiyeler düzüyoruz.

Aşgabat

Şişt…Korkma bir bildiğim var desem
Yalan olur bilirim
Çünkü bir bildiğim var ve ben bundan korkuyorum.
Bilmek kadar korkulu bir kabus yok
Ve sürmek kadar bilinç atını öz kırlarına
bilmek tüketir mutluluğu.

Düğün-dernek

Gülüşün,
Nazlı hayata giydirilmiş bir gelinlik sevgilim.
Öpmelerinin bahşişine çalar
Sol göğsümün davulcusu…

İsminin harflerine ömür biçmişken
Ölümün gelişi gecikti.
Üstelik kalbime dokunan ellerinmiş
bu eşsiz rötarın sebebi.

Şimdi çerçevesi hayat olan en güzel
Resmimsin sen ömür duvarımda.
13/01/2012  /Aşgabat

Sandıklarım

kalptir, geçer hepsi, kendine gelirsin
ne anlam arar ne bulur ne verir
kalptir, sadece
“niye böyle oldun ki?” dersin
-Ebubekir Eroğlu

hayal kırıkları ile dolu
boş sandıklarımın içi
kafiyesi güzelken tecrübesi vurgun
bir ummak ile bulmak gerçeği

şu geçen iki tren gibi selamsız
raylarından muzdarip kader gibi
vuslat bir bahar kelimseymiş de,
durmuyor kışın ortasında yetimmiş gibi

küfrettiğim o salıncağın zincirinde
her halka bir yalan
ve zincirin kaypaklığına
aldanmış bir aşık orada sallanan.
Her düşüşte artar mide bulantısı
ne heves kalır maktülde,
ne ölmek arzusu.

Yanılgı üzerine

aidiyet duygusunun yoksunluğu gülüşünde
ser vermez oldu sır için hiçbir maşuk
pencere buğusunda kayan damla gibi özlemin
kış kadar uzaksın bana, aralık kadar soğuk

fikrin çok resmi bir kıravat gibi sıkarken boğazımı
tazminsiz, arzusuz istafımı veriyorum düşlerine,
kapital sevmelerin kurumsallığına bırakıyorum seni
ifşasız, saklı kalan haklarımın hesabı mahşere

mineralsiz gözyaşlarından medet umulmaz artık
teskin edilmemiş alın terimin samimiyetindeyim
yanılmalardan devşirilmiş bir akıl geldi ki başıma,
sensizliğin huzurunu kabullenmek niyetindeyim

zamanın tanıklığıyla çürütülüyor iyi bildiklerim
şimdi yıpranmış ruhumun onarıcı mahkemesinde
çok seçenekli bir dünya duruyor, az hatalı
ne sen varsın, ne de “sana inanmak” içinde

hüzün öğüten

Önü sonu hepsi uyumak işte
Hüzünleri,telaşları askıya asıp
Umarsızca uyumak.
Mevsimler,asırlar sancı gibi karnımda
kaybetmeli yüzümdeki göz yarasını

Bak nasıl şirin gözüktü yastık
Yorgan annem gibi açmış kollarını
Bırakıp tüm umrundakileri
uykunun vestiyeri dualara
Sen de uyu artık!

Ferman

Ruhumdaki kesik izleri
bir sevmek yolculuğundan kalma bilet
ağır duruşlu öfkemin heykeli
meydanında ıssızlık şehrimin
teslimiyetimin yanlış ipuçlarında kayboldum
beş parmak masumiyetler çarptı yüzüme
seraplar aldanmanın gerçekleridir
neye susadığını bilmeyenler için
nefretim takılı yüzük parmağımda
vefalı çocukların zorla uzaklaştırıldığı pistte
yalnızlığımla sarmaş dolaş dans ederken
ihanet şarkısının son nefesiydi
inleyen kulaklarımda
bir baş ağrısı
bir mide bulantısı
bir yemin ve bir tövbe azığımda
pişmanlığımın tahtına oturup
kellesini uçuruyorum her güzel sanılan hatıranın.

Biz

tüm sanılanların tam aksiyiz
bilindiği gibi değiliz
olmadık
aslına bakarsan ki
bulamazsın bizi
kopyasındayızdır genellikle duyguların
asılsız suçlamaları dul bırakıp kendimizden
göz koyduk virtüözü ölü bir çift keman kaşa.
ve olaylar örgüsü kazağımızla
ıslık çalıyoruz düş yağmuru altında.

Hayıflanma

Uyurken izlediğim masumiyetler düştü aklıma
Korunaklı mahremiyetler,
Kökünü topraktan alan merhametler.
düşürdü onları delik cebinden kimliksiz bir yetim
Babamın yeryüzündeki özrünü dileme
vaktim gelmiş olacak ki, ben de düştüm dünyaya
istemeden, karar vermeden oldu
adımı kametler eşliğinde kaygılanma koydu babam
nefsim bile utandı belki,
arzularımı içime fısıldayarak öldürdü

Ah annemin boynunda duran o çocuk ellerim!

Sünger sıcak döşeğimin keyfi
soba başı kalabalığım, tarla oyunlarım
şişman yanaklarıma bulaşan domates çekirdeklerim
sizi kimler ipotek etti ve neye karşılık?
ne aldık ta bu sistemden size geri veremedik?
Şehrin gecesini zapteden el yapımı güneşler altında
ıslak köpekler acınası, aç ve hamileler
Tekmeler Rabbim! o şişkin karna vurulan tekmeler!
sanki tahtlarına ortak veliaht köpeğin rahmindeki.

Bize vicdanı musab yanında verirdi velilerimiz
şimdi ne oldu o hayratın önde gidenleri?
Yargının uçkura yakın korumalığı ve bürokratik gerdekler
Daha onüç yaşındaydı ve rozetlerle ırzına geçtiler!

Ah namusu dinlediğim dedemin mabed rüzgarı cümleleri!

Öğüdüm, Servetim, dünyam bildiğim edebim.
o mesai saatlerinde hiç hayal etmediğim tebessümlerim
Sizi hangi yadigar hırsızı çaldı koynumdan?
Hangi asılsız fetva uygun etti bu yabaniliği insanlığa ve
Kim çıkardı şeytanı meclis kürsüsüne?

Ah komşuya yemek göndermeden yemeyen babamın merhameti

Nasıl da öğütüp seni sardılar tenekelere
altın tozu gibi kaplamışsın kapital günahları
Düşürdüler melekleri pastel, yağlı hayalleriyle
sentetik kanat taktılar,
görünmez iplerle tanrı yaptılar.
Rükuya eğilmedik onlara haşa! ama dermansızdı dizlerimiz
Açlıktan romatizmalarımız vardı,
doğuştan fıtığımız, borçtan siyatiğimiz

Ah duvarda asılı duran, çocuklardan uzak tutulan ilacımız!
Biz alamadık,ayaklanamadık
çürüsün ipin, sen düş!

Eksik akıllı şiir

Her yaştan göz akıyor yaralarıma
ve tuzundaki ruhsuzluğun eseri hüznüm
şimdi heyecanların edebiyattaki ünlemi kadar
yılışık ve olur olmazsın sen
her neyse o sensin ve sen her ne olsan
bakınca kendimi kusarım mazgallara
korkma
bıraktığım her bitkin izmarit
öpmeden gitmediğimin kanıtı bir güzeli dünyadan
Artık gülemeden ölen her ölü çocuk
beni buruşturur dudaklarında
hevesle gidilen bir filmin biletçisi
mühim şehirlerin rakımı, nüfusu kadar
ehemniyetsizken
Utandığın her suçta vicdanın beni kelepçeler sana

Arabesk uykunun sanatsal uyanmışlığı varken bünyende
seansını çoktan kapamıştır yeniden sevmenin borsası
bir grileşmeye uyanırsın, kaldığın yerden

oysa her sabah çeşmende suyu yıkardın sen yüzünle.
havlunu temizler, işini çalıştırırdın güzelliğinde.
Bir geçmişin hüznünü yaşasan
yutkunamadığı vapurlar boğazına düğümlenirdi şehrin
ve çayın adı senin adındı bende.

Gelip çatan güne

O gün bugündür
midemiz bulandı hayata
dünya bulanınca midemize
sakınmadık diye belki gülüşlerin sırrından
kahkahaya büyüyen tebessümleri göremedik
göremedik sevaptan günaha geçişin süratini.
Sen ilk seferde duyarsın kalbin ricasını rabbim
biz niye nefsimize cümleleri ikilettik?

O gün bugündür
nimet huzursuz şeytan sofrasında
yeni yetme cahil elinde
doksandokuzunda tesbihin çilesi
karşılıksız her gönül çeki
alacaklı çıktı kalpler bedenin hoyratlığından
ahlakın başına ödül kondu
ölü ya da diri eşgali gerekliydi

O gün bugündür ben, benliğimi teslim aldım
siyahımı yırttım, gördüm arzularımın restini
zamanla barıştım,
Bir sevgili mektubunu mürşid seçtim

O gün bugündür
ben “biz” oldum ve  ”biz” artık “siz” değiliz.

İşte o gün, “bugün”dür.

son armağan

Ah sen yok musun sen…
yoksun.
Zerafetin ızgaralara takılmış topuklu ayakkabılarında
gülüşün binmediğim otobüsün camında kaldı
görüşmemek ilahi andımız olsun
bedeli yok artık, fidyesi hazır bünyesinde
varlığım yokluğuna armağan olsun.

çekingen

Kumbaram eski,
tedavülden kalkmış anılarla dolu
Boşuna nefes tüketme
Hicaz makamı şoförsüz ilerler sevgilim
ne kadar gür çıksa da bir gün
belki korkuyorum diye şimdi
belki yayılır diye her yere hüznün
benden önce toprağa gömülür sesin
kınama bu çekingenliğimi ben de utanıyorum
çünkü çekingen,geometri dışı bir korkaktır

ve sen… annemden gizli,
koynumda eve getirdiğim kedi gibisin…

rüyaya uyanmak

ne zaman bir dengesizliğim dünyaya gelse,
adını sen koyuyorum.
ve sessizlik dolu umutsuzluğumun şarjörü.
sen bitirmelisin işimi
çünkü susarak vurulmak istemiyorum.
o yüzden dedim ya,
dizlerinde uyutarak
uyandır beni bu hayattan.

Sürç-i lisan

Hatrı sayılır sancıları vardır aşığın
artık hiçbir geri dönüşün anlamı kalmaz
nasıl bir boşluksun ki hayat?
düşmek gibi içinde yaşamak.

Uzun yol otobüslerinin molalarında
uyumak cama yaslanıp,
israftır zamanın ikramına
ayağıma bağlı ağır cümleler içinde
çıkma ihtimalini yok etmek için
atlanan bir denizdir unutmak

Besmelesiz başladım diye belki
doymadığım birşeydi ölüm arzusu
şimdi hatıralarımın itibarı kopan uçurtmada
ve rüzgar Süleyman’dan ferman almış gibi kararlı
tavanı açık kalbimden uçurup gitmek niyeti
Ve küçük şımarık kız farkında değildi
ayrılığn konuşulduğu yerde
artık sürç-i lisandır seni seviyorum cümleleri.
her kalple rulet oynanmaz

bilemedi.

Yolculuk sıkıntısı

İçinde bir cesede yataklık eden adam
Defni imkansız, çürümesi zor bir beden taşıyor.
Tüm renkli gömleklerini rüzgarın eteğine bağlamış
huzurun vesikalık resmine karşı
yaktığı sigarasının efkarı zulada.
bardağında soğuk çay,
çayında şeker,
şekerinde anıları

eziyor bastıra bastıra tatlansın diye gecesi…
hiç anlatmayı beceremediği fıkralar gibi sıkıntısı
çoğul kelimelerden nefret ediyor
göz bebeklerinde ömür yazgısının hiç satmamış ilk baskısı.
çekiyor bir duman,
“uyumalıyım” diyor.

ruh yanığı

Baharın gömleğini izinsiz giymiş bir kış
Güneşi değdirip çekiyor yanaklarıma
yağmur altındaki bu susuzluğum
gözlerinle çarpışalı bir yangın yeri hatırası
bir damla cümle ver Rabbim!
sen ki bilirsin ruh yanığının derecesini
Kaptan-ı deryasıydım alemin ukala bilincim kanısında
şimdi bir çift katrede vurgun yiyorum.
her yanım sokak arası, haritasızım
ve sedyesiz
ve serumsuz
Kendini hekime götüremeyen
Acemi,telaşlı bir ambulans sol yanım

susuz gece

koştu atlar ben terledim
durdukça yelkovan ağardı saçlarım
cılız bir kadın tekbirlerle girdi sokağıma
teni beyaza boyalı
kovuldu para istediği bir dükkandan
kapıma geldiğinde şişmandı
dökülüyordu boyaları teninden
ben para verdikçe
o hayatımı istiyordu.

Çok basit

İkimizin aynı anda okuyup anlaması gereken bir kitaptır aşk

Giriş

Kaybolan

Paylaşmadığın korkuların
gittkiçe büyüyen bir kuyu
Böyle giderse ipin yetmeyecek
kurtarmak için Yusufunu.

Yadırgama

İçinden geçtiğim hikayelerin tek hatırası
paçamdaki mutlu son tozları.
Suni ilişkilendirmelerle renklendirilmiş  karakterler
olduğu gibi görünme şansını
bir rulette kaybetmiş kahramanlar vardı

Güzel gülüşlü kadınlar zehirli elma taşıyordu ceplerinde
Prenses olmak artık prim yapmıyor diye belki…
her nilüfer çiçeğini bir kurbağa parsellemiş olacak ki,
Yorgun bir prenses tanıyorum, tokatlamaktan her birini.
Şimdi göğsümde uyuyor ve O  da çirkinleşmeden
gitmek istiyorum bu hikayeden.

Bir çember sonrası

.

Şimdi sessizliğime basıp düşüyor çocuklar

sıra sıra ışıklar içinde bir çember
geçmek için herşey hazırken,
kurulmuşken başka bir aşka terfi törenim
bekledim sonra,
acısını hatırlatacak izleri sildim

şimdi gülüşümde sabır demliyor dervişler

neymiş dedim acınası haller,
neyi sevdiğini bilmeyişin
arı sokmuş çocukluk sancıları.
Avluya bırakılmış sahipsiz satırları kucakladım
bekledim sonra,
Benimle büyütecek olanın ellerini tuttum.

Şimdi Huzurumu emziriyor ışıklar

Kasım ilk kez peçesini indirdi karşımda
Ne güzelmiş Kasım…
Yıllardır okunmamış sürükleyici bir kitap gibi kütüphanemde
Dökülen yaprakları avuçladım beklentilerimle
bekledim sonra,
Bunlar düğün konfetilerim olmalı dedim.

Şimdi İnancımdan sadakat süzüyor sevdalılar

O bakışlar, toyluklarımın aynaları gülmeler
Kalp yeniler dedim kendini, eskisi ile gider istediklerin
Bir çay söyledim sonra iki tane,
biri açık…
Bekledim sonra,
diğerinin sahibi otursun diye karşıma.

Şimdi çayıma karışıyor şeker.

Limon kolonyası

Limon kolonyası gülüşün bitirdi bu hüzün baygınlığımı
kim tuttuysa seni bitkin düşlerimin burnuna,
ışıkları yanmaya başladı şarjı bitmiş umudumun
Ruhlarımız iskelede çay içerken,
Çamurdan yapılma kulaklarımı isminle henüz şereflendirmen
ne acı!
Kutsal şehrin yansısı göl durgunluğu yüzünde
kim bilir? gecesinde ayın şavkı ne güzeldir.
Ömrümün en tehlikeli yokuşundan
İterek sana kavuşturmak isterdim
Kapıları kilitli ve el freni çekilmiş olmasaydı yüreğimin.

Severiz kötüyü de

İyi masalları,
kötü karakterlerin kalitesi belirliyor.‎
Kötüsüz masal mı olur ?
Şüpheci yapar insanı.

Yunus

Ekber hattatın çizdiği gibi
fayların en kırılgan yeri yüreğim.
gerisi enkaz toplu merhamet çöküntülerinde
ve bir çocuk gözlerinde okyanus kaynatıyor
önyargı kanserlilerine deva olsun diye.

Gün kötü dem yok

notasının elinden tutmuş aceleci

Nereye koşuyor bu ezgiler bilemiyorum.
şarkılarımızın yüzündeki korku 
Bir virtüözün intiharına şahit olmuş gibi.
içinde salıncak koparmış çocuklarla dolu evren

oynamayı değil, ölümü görmek istiyorlar çıplak gözlerle.

sapandan fırlamış gibi hızla ilerliyorlar kıyamete

geleneklerle zehirlenmiş bir insanlık odadaki

ve biz avlusundayız yaratılış nedenimizin

“Vurun! Allah için vurun!” diyor 

Allahı tanıyamadan yaşayan biri…

Habir olan adına haber veriyor cennetlikleri

Ağzından çıkan cümle değil irin nehri sanki

O yaratmış alemi, kötüyü de iyi de o biliyor.

Ömründe pazardan meyve seçmemiş,

insan seçiyor azıcık aklınca…
Hasılı kelam;
Gün Kötü Dem yok.

Nesil

Bin yıllık hasta bir gelenek
uyuyarak ölürken dizlerimde
Kahrım nefsime hüzün ikram ederdi.
Gözlerin yoktu o zaman yanımda.
Gülüşün icad edilmemişti hiç bir kalbe.
Sen yoktun, benliğin hac yolundaydı
ve o zamanlarda masal değeri bile verilmiyordu destanlara

Çığırından çıkmış bir ülkenin mahsülleri
çılgın bir toplumdu başak başak.
Bir kız burger arasında imanını yiyordu azar azar.
ve bu kez ilmi cihat ile nikahı söz konusuydu
temizlemek için alnındaki lekeyi müslümanın.

Saf cümleler çoğalsın diye
yalan katarak sulandıran nesiller vardı
Akıbeti yokuş aşağı bir niyetti ve
kimseyi sırtında taşımadı çarpacağı duvara kadar şeytan.
Öpüşmeler ilahi reçete dışında,aspirin bahanelerle birlikte
bakkallarda satılmaya başladı
Öyle bir libas giydirilmişti ki günaha,
Zaruri merhamet moda olmuştu meydanlarda.

Evet sen o zaman yoktun,
Gözlerin de…
ekmeği nimet bahanesiyle yemiyordun
ihram giyimli iblisin sofrasında.

Kıyı

Her yer uzak geldiğinde sana
hani sadece hiçbir yerde öylece oturmak istediğinde
içini acıtır havada çarpışan yalnızlıklar.
Yalan katılmış sütün ağrısıdır
gözlerindeki kuru tebessüm.

Gülmeye bir el atımı uzağında
Sevilmek yeniden…
Yıllar sonra üstelik
doğumundan bu yana
korkularının burnunu kapayıp dalmak
hem de sana akmak isteyen bu güzel nehre
Bir çift mavi okyanus gözlere…

Ama yoruldum kalbim.
Sen ve kadın başımdan gidin bir süre…

Gibi

uzun zamandır çalmadığınız bir müzik aletini
tekrar elinize almak gibi bişey unutmak.
bir iki tıngırdatınca alışırsınız.
Turnosol kağıdı cümleler işte.
zamana batırınca çıkıyor rengi.

Vurulan

Bir şehrin küllükte sesi kalır
bir anadolu şehrinin
bir yaprağın sarartısıdır
dişlerindeki sonbahar.
Uzun yol otobüslerinin uğrayamadığı
Yalnızlık sancısıdır küheylandaki

Gerisi vurulmaktır bir türkünün es veriminde
nakaratı tülbente sarılmış, zanlısına yollanmış.
Tutanağı eksik bir sevda kazasında
beyaz güvercinin yalan çırpmalarıyla
bir çift zümrütün zehrine düşmüş kolları
dünya sevgisinin itibarına yetişmeden
can vermiş içindeki umut bakışlı kadın.

Uykulu Öğüt

Vakit tebessümlerimizin sabah ışıltılarında demini bulma vaktidir.
Rüzgarların açtığı bağrımıza saplanan hançerleri de seviyoruz.
Sayın da bellidir, sevgili de…
Muradımızı almadık demenin nankörlüğü
çaresiz çibandır bu vakit ensemizde.

Ümidin Read more

Iska

Tepemde duran elmaydı aşk,
sen başımdan vurdun beni.

“Yarabaz Velet”

sırtında umuttan örme bir ceket
neşesi bulduğu eşeği gibi
meclisin şerbeti damağında bir çocuk
kum saatini kırmış,
zamanı karşılıksız seviyor
dönüp gözlerin görmediği ilahi kameraya
“övgü yalnız sanadır” diyor
bakıyor muzip bir gülümsemeyle aşka
aşkta bir mahcubiyet.
sonra sapanını koyup arka cebine
lunaparka koşar gibi
huzurun sisli sokağında
gözlerden kayboluyor.

Suçüstü

Benliğim;
Başkalarının acılarını üzerine bağlamış
Hüzünlerinden özgür bir kalabalık arayan
intihar komandosu

Sensizlik;
Ölümle gelecek devrimin
sebeb-i manifestosu.

İç huzur;
Olay öncesi müdahalede uzman
ilahi afiyet ordusu.

Ateşsiz,külsüz.

Camdan dışarısı değil
İçerideki sıcak nefesin değil
camdı,buhardı…
ölür her mevsimde sahipsiz bir aşk.
Ömrümü tüketen
nefesinin kattığı damlalardı.
Yeniye başlamanın yolu ölmek
Ölümüm bu son bahardı.
aşk yoksa yanmak yok,kül yok
Erimek var nefesinle
Benim doğumum kendi  sularımdandı.

Murad

Bir kadının muradı saplandı göğsüme
hayattaki haklı beklentilerinin ayaklanmaları
Toplum utandıran sloganlar gibi sessizliği.
korkuları kırık camlardan döşek edinmiş
umut üstü uzanmakta
sabrın salıncağında sallanmaktan sıkılmış.
Sanki azizeler eli değmiş iffetine
gülüşünden berrak nehirler geçiyor
yılanı eksik değil suyunun.
en çok da buna üzülüyor.
Dur bakalım ne olacak?
kaf dağı mı yoksa ümit dedikleri
ne yani şimdi boş mu tüm bekleyişlerin altı
hep bir pişmanlığa hazırlık telaşı kalbinde
Zamandan deli gibi korkuyor,
hekimin iğnesinden korkması gibi veledin.
aşk denilse düşürüyor tuttuğu güven tepsisini.
gülüşü bir yana dağılıyor,
hevesi bir yana…

sıradan bir gün

Ümit soyu tükenmeyen bereketli hayvan.
Sırtımda eylülün izleri.
eğitimindeyim bir unutma zanaatının.
Zamanınn falakası topuklarımda.
Bir ayak sesidir geliyor kasım taraflarından.
Hüznün topuklu ayakkabbıları bu
Yankısı yırtıyor kulaklarımı
Ekimin dört duvarı arasında.

Unutulması gereken bir aşk üstüne.

Seni tefsirsiz ve  tarifsiz çok iyi anlıyorum bu gece Meryem ana.
İçimde bilinmesi ayıp bir aşk.
istemiyor kalbime salan gözler ifşasını.

Eksiklerim kutsallığım,günahsızlığım ve
biraz su ile bir kaç hurma.
Gözlerden uzak acılarla geçsin istiyorum bu sancım.

Hayıflanma

İçimde sahiplenilmeyen yetim cümleler var.
Şimdi versem başka bir güzel gözlüye
Ne kadar sahiplenirse sahiplensin
hep üvey kalırlar.

Mesai sonu…

hadi gidip hazırlanalım yarın tekrar başlamaya.
Annemizi çalıştıralım evde,sofra kurduralım
üstelik şükredelim bu şekilde yaşamaya.

bi ihtimal

Seni kim görse
ben aşık olurum.

Evren zamanın peşinde
herkes bir başka yanılmanın
işlemeli sandığındaki seni gördüm ben
herkese görünen yalnızca bulanık
bir suyun yüzünde kızarmış utangaç yansıman…

hiçbir satırında kafiye aramadım el yazısı gözlerinin
ve saçlarının uzayıp çıkması kareli hayatın kenar süsünden
sadece diğer hayattaki arzumdu bir daha görmek için
şimdi sen gidersin belki bilmiyorum,
belki hassasiyetimin ipini geren korkularımın akorudur.
çaldırmıyor hiçbir ihtimal şarkısını
illa nakaratı sen ol istiyor.

Hüzüncük

İçinde cevabı gelmemiş mektup hüznü
Parmağını kaldırmadan sorular sormuş hayata.
koşmayı düşünmekten yorgun
adım atacak cesareti kalmamış küçük kızın.
koynunda seveceği kanlı güvercin cesetleri
tedavisiz sevdalı karamsarlığa
Aklı siyah loş tualler çizerken
kalbinin başı secdeden kalkmamış.

Şimdi ne olacak? diyor okuduğu bir kitapta
gözyaşı ile şerh düştüğü cümle.
Şimdi kim silecek bu izleri
bastırılarak yazılmış güncemden.

Sonra ısırıp bileklerini,
acısında dans ediyor küçük kız.
kim yapma dese,
kırılıyor.

Pardon bayım

günsonu raporu gibi bir surat
dolmuş akşamın gelişine dem vurmuş
pardon bayım!
oraya girmek yasak
burda kalmak günah
terk hissi ayıp.
zamanın bekleme odasında görülmemiş bir araf  zerafeti
sancısı topuklarında gebe bir insanlık ölmedi inancı
üzümlerin mahşeri şarap fıçıları
tane idik, bir olduk akışkanlığında

pardon bayım!
saatiniz kaç?
boyunuz,
en son kim bildirdi ölçünüzü?
cüssesi heybetli bir aşkın tokatını yediniz mi hiç ?
haddinizin hunisi ne kadar dar,
geçmiyor hiçbir sıradanlık eylemi…
Sokaklar ukala tekkeleri.
herkes bir aşağılama bakışının zikrinde
aşk budur işte,
anlaşmadan,habersiz aynı anda nefret etmek dünyadan!

istedim ki

İstedim ki; mevsimler devirdiğimiz resimlerimiz olsun.
kışın kartopu içinde, yazın güneş yutarken bir bardak su ile…
Boynumuza dolanan özlem ipini koparıp, salıncak yapalım sitem ağaçlarında
mevsimin yaprakları hep yeşil, gözlerin hep ilk bahar olsun istedim.

Haberleri izlemediği için kınansın sevgilim
toplumsal kaygılarının üzerinde dantel serili olsun
Komşu kahve fincanı getirsin, umut istesin bizden
“Kalmadı” deyişimiz yalancılık olsun.

Evimizin bir odasını hazırlamaya başlayalım sonra
Büyüyecek olan yalnızlığımızın odası olsun.
seni uykusuz bıraksın, beni bitkin…

Herşey biz

Kolay bir şarkıyı yeni öğrenmiş çocuklar gibiyiz.
Her fırsatta gülünç bir gırtlak yutkunması ile başlıyor,
Utanarak,
bakışlar altında kalmak riskinden
bırakıyoruz sevmeyi.
Baktığımız her yer istediğimiz şey oluveriyor sonra
Herşey sen, herşey ben oluyor.
her yer biz…
Bizden olma bir kent soluyoruz.

Bedel

Akşamdan kalma çocukluğumun gözlerine
Uzak bir ülke hayaliyle mil çektim.
servetim dilimde müebbet yer tutan
soylenmemiş kelimelerimdi.
Ve yılışık her cümle bir insanlık israfiydı bünyemde.

Adem saşırıyor, Havva kıkırdıyordu.
bu yüzden mil çektim akşamdan kalma çocukluğumun gozlerine
Üstelik uzak bir ülke hayalimle.
Artık ne babam kahraman benim,
Ne de ben doktor olmak istiyorum.

Kısa serüven

Sihir başlar
Anlam karmaşıklaşır
Kalp acır.

Sihir Çözülür
Anlam kendiliğinden gider
kalp ferahlar.
…
Belki biraz mide bulanır.

çaylak sevmesi

Reyondan çalınan şeker gibi kaldın elimde.
ben ter kan içinde.
ne geri bırakabiliyorum,
ne cebime koyabiliyorum seni.
hışırtılı ambalajın, ağlamaklı…

Diriliş

En şefkatli, en tedbirli
dualarımla defnediyorum seni sevgilim.
Sen gömülürken geçmişime
kabrine kadar eşlik edemeyeceğim bağışla.
Orada yatan başka bir ben var
başka bir aşktan kalma.
Görmeye dayanamadığım ve
Mezar taşı bir çift gözden oyma.

Biz

kapital evcilikler içinde tanıştık,
hep evin küçüğü olduk biz seninle.
her damlası haram şarabın
bağdan çalınma üzümüydük.
biz zaten sarhoştuk ve
birbirimize bakmanın gereği yoktu.
yanyanalığımız;
karşılıklı geçen iki trenden ibarettti.
hevesimiz bir geçişlikken,
olabilidiğince yavaşlattık
tadına varabilmek için bu yanyana ayrılığın.
şimdi elimizde kitaplar,
yeminimizi, koyduğumuz postaları
temize çekecek cümleler arıyoruz.

Yaraların ne güzeldi.
üstelik ne kadar keskindi nasırların
bir bıçakğın sahip olabileceği kadar
şefkatliydiler yüzümde.
şimdi taze gelinin baktığı asker yolu yüreğim.
yazı töreden önce bulunmamışken…

Yastığımın altı

Yoksul evinin
babaya sonsuz güvenen evladı gibi
içimdeki güneş.
Sen gülünce parlıyor,
iki dağ arası yatağına sığmıyor.

içimdeki sabi sübyan gülümsüyor,
nüfus seviniyor.

Şimdi uyurken bana öyle bir
bir cümle sarfetki,
Bayramlık ayakkabısı gibi çocuğun
dursun yastığının altında.
çıkarıp çıkarıp heyecanlansın..
sabah olmasın…

Yeşil güneş

“dediler ki, gözleri küçük bir evrenin güneşiymiş.
üstelik Körüğünde gül yakarak ilerlermiş.
tevekkeli; sol göğsümdeki yanmanın izahı bu imiş.”

kırların sıradan bir ötüş gününde
dalımdayken yanımda konuverdi bir serçe
Acının ana dilinde ve titrekti nameleri.
“uçmak gelmiyor içimden” dedi.
kanadındaki yarayı gizleyebildiğini zannederek.
“yürüsek de olur, hem yerdedir tüm papatyalar…”
Gülümsüyordu gamzesinden kan damlatarak.

Sonra bir gün gitti benim de uçma hevesimi
yanına alarak..

Gökkuşağına erken mersiye.

Kendini sıradanlaştıran gökkuşağı
hep aynı yerde aynı mesafede.

oysa ben.

oysa ben gözyaşlarımdan şekerlemeler yaptım sana.
şefkatimin yumuşak tüylerinden kediler ve
demet demet papatyalar senin hayalinden.

bir seni düşünmek kaç papatya tarlası ediyor bi bilsen…
dünyalara lanet okuyacak kadar heybetli yüreğimin
nasıl küçülüp aklımın merhametsiz kapısına sığındığını,
o acizliğini görmeliydin.
Hadsiz zenginin sadaka vermesi gibi “sevme,üzülme!” demesi aklın.
sevdanın kanattığı yerde beynin evliya olması.

oysa ben,
Düşen çocuğuna “offf annen ölsün…” der gibi
öyle yanarak üzüldüm sana.

Evrene reddiye.

nazara hazır askerler kesilmiş kainat
bana yine döve döve neyi öğretiyorsun rabbim?
İzin ver, ilm-i hikmetinden ben de bileyim.
Bir firavun cesedi secde etmiş nefsimin dibinde
kuşkusuz ben tembel bir telebeyim.

Biten bir direniş.

İşte bu huyumu sevmiyorum.

Kesmeyi yemyeşil vaktinde olsa da ağacı,

bencilliği yorgunluğunda ruhumun

dinginliğe kısa ara özlemini abartıp

tek başınalığa ulaşmak için atması tüm yükünü.

Her sarsıntıda gönlümü devralan diktatörün esip gürlemesi.

bir ülke gibi kapanmak herşeye…

Sabrımın bana bile kıyağı kalmadı.

Gönül rahatsız bu direnişimden.

hangisine yalvarsam ” kurtarmıyor  bir ömrü…”diyor.

“yoksa mahşer senin..”

Sezgisel yaklaşım.

Sen diye bir şiir okudum.

En güzel satırlarıydı gülüşün…

ölümü simgeleyen harflerle “yaşamak” yazıyordun.

Çok uzundun ama okunmuyordun.

Yıpranmış bir kağıttı sana hayat.

silik ve bulanıktın

temize çekeyim seni kendi kağıdıma isterken,

bırakıp gözlerimce okunmayı, dudaklarıma aktın..

şimdi neredesin bilinmez.

gözümün önünde kayıpsın…

Görüyorum seni, bulamıyorum…

çık ortaya ve gel benim sayfama,

artık yoruluyorum…

Huzursuz

kısa mesajın bıraktığı uzun sessizlik telefon başında.

teknolojiye lanet okumanın ilki belki de,

olmasaydı demek keşke…

sen değil, o…

ah edip unuttuğum şiirler gibi gözlerin.

şairine şükür aklımda,

huzuru yok velakin…

Ev sahibi

Yoğun bakım altında egzersiz yoksulu bir kalp.
bakımsızlık yani bir nevi aşk sürüşünden evvel.
ilk kilometrede bitiş ve iterek getirmek
bir dost omzuna başını…
Selametle diyenlerin hayretle karşılayışı.
yanlış uçakla romaya varmış bir hac kafilesi şaşkınlığı.
geçiyor fakat zaman…
geçiyor içinden insanlar duvarlarını çizerek.
ve eylüle takvim koyuyor şaşkın evsahibi.
“bahar da diyor, yani unutmaktır bahar ; boyarız eski renklerine
kiracısı boşluğundan masraflı bu evi.”
fakat bereketi burada cümlelerin.
her gelen, kazıyarak yazıyor bu lanet harfleri.

sadece gidiş bileti

Kör bir bağlamacının mızrabı böldü bu resmi ikiye.
Vurduğu her parça biziz ve kanımız dökülen her ezgi.
Kalanların beklediği bütün gidenleriz ikimiz de..
Şeker kaplamalı Tabutlarla defnedildik
renksiz italyan filmlerinde.
kalan ruhlarımız ızdırap içinde
şimdiki bedenlerimizde…

İmla

kır saçlıydı, yaralıydı,

yüzü hafif kırışık,

gözleri güneşin doğmak üzeresi.

yazın! dedi hoca sınıfa,

“evvel yoktum bu dünyada”

hayat açın!

-açtık hocam.

“senin gibi bir kadınla geçti ömrüm mesut, kederli ve ayrılıklarla dolu.”

kapa hayatı!

-kapadık hocam.

“ve son nefesimde söylediğim: iki hüzün üst üste!

-koyduk hocam.

“ben hep sevdim”

-hocam cümle sonuna umut mu koyuyorduk?

hayır. cümle ölümle bitirilir. “öteki” satıra geçin.

-peki hocam.

(göl kenarinda balık tutan yaşlılığıma)

Cümlede anlatılan…