Para-servet, kariyer-popülerlik odaklı, şartname haline getirilmiş evlilik öncesi aşk cümleleri.Rahat emeklilik için ömür boyu çalışıp, emekli olmadan ölen insanlar furyası.
Dijital tesbihlerle rabbini anan servet sahipleri, ölen liderin ölmeye yüz tutmuş ilkelerine sarılan, ilke üretemeyen el feneri aydınları…
Bir gün cemaat kelimesinin “business network” anlamını taşıyacağını kim umabilirdi ki? Ya da Seçme seçilme hakkını sunan rejimin muhafızlarının
bir genç kızın tanrısını, giysisini, şapka ya da örtüsünü seçme hakkını elinden alacağını?
Dünya kime kalacak merakla bekleniyor.Aslında beklenmiyor, elde edilmek isteniyor. ah şu zaman bir yetse…

“Papalagi, yuvarlak metali ve ağır kağıdı sever. Katledilmiş meyvelerin suyunu, domuz, sığır gibi korkunç hayvanların etini midesine indirmeyi sever.
Ama hepsinden çok sevdiği bir şey vardır ki bunu kavramak mümkün değil: Zaman! Onun uğruna dünyanın patırtısını kopartır, saçma sapan konuşur durur.
Güneşin doğuşuyla batışı arasındakinden başka bir zaman olmamasına rağmen yetmez Papalagi’ye yine de.”(Papalagi/Göğü Delen Adam)

‘Bu dünya hayatı sadece bir eğlence ve oyundan ibarettir.Ahiret yurduna gelince,işte asıl hayat odur. Keşke bilmiş olsalardı’(Ankebut,64)

-’İstemez misin Ey Ömer! Dünya onların olsun,ahiret bizim….’(Hz Muhammed S.A.V. efendimizin, Hz Ömer R.A. efendimize mülk öğüdü.)

İyi hoş ama, keşke şuna laf etmeseydim, buna böyle demeseydim, bir de sonunda peygamberlerden, Kuran’dan vs bahsetmeseydim vs vs..

Değil mi !?

kırptğı gözünden hayal kırıklığı ile
vurulmuş bir umut göğsümde
sanki tarih kitaplarına girmeyi
mürekkep yetmezliğinden kaybetmiş bir asker
olmazların en saçma sebeplerine kızgın

afetleriyle topuğumuza
uyarı ateşi sıkarken yaratıcı
biz kalbimize miğfer giydirip
nefret savaşlarına giriyoruz

heyhat!

konserve güller kokluyoruz tek gecede
aslının tohumunu korkularla kurutuyoruz
evden kaçan küskün çocuklar da dönmüyor
onlar denizlerde sandal yürütürken
biz takıntılarımızın sahilinde
korkak mersiyeler düzüyoruz.

Aşgabat

İsminin harflerine ömür biçmişken
Ölümün gelişi gecikti.
Üstelik kalbime dokunan ellerinmiş
bu eşsiz rötarın sebebi.

Şimdi çerçevesi hayat olan en güzel
Resmimsin sen ömür duvarımda.
13/01/2012  /Aşgabat

gözleri susuzluğumun nehri sevgilim.
dört hareketle hayata katlanmış bir
kağıt gemiyim sana bırakılan
umursamam yetişir miyim denize diye
ben sende eriyip batmak istiyorum.

hayal kırıkları ile dolu
boş sandıklarımın içi
kafiyesi güzelken tecrübesi vurgun
bir ummak ile bulmak gerçeği

şu geçen iki tren gibi selamsız
raylarından muzdarip kader gibi
vuslat bir bahar kelimseymiş de,
durmuyor kışın ortasında yetimmiş gibi

küfrettiğim o salıncağın zincirinde
her halka bir yalan
ve zincirin kaypaklığına
aldanmış bir aşık orada sallanan.
Her düşüşte artar mide bulantısı
ne heves kalır maktülde,
ne ölmek arzusu.

fikrin çok resmi bir kıravat gibi sıkarken boğazımı
tazminsiz, arzusuz istafımı veriyorum düşlerine,
kapital sevmelerin kurumsallığına bırakıyorum seni
ifşasız, saklı kalan haklarımın hesabı mahşere

mineralsiz gözyaşlarından medet umulmaz artık
teskin edilmemiş alın terimin samimiyetindeyim
yanılmalardan devşirilmiş bir akıl geldi ki başıma,
sensizliğin huzurunu kabullenmek niyetindeyim

zamanın tanıklığıyla çürütülüyor iyi bildiklerim
şimdi yıpranmış ruhumun onarıcı mahkemesinde
çok seçenekli bir dünya duruyor, az hatalı
ne sen varsın, ne de “sana inanmak” içinde

Tribünlere oynamamalı
Hüznün başında güçlü görünüm sergilemek için sosyal ağlarda, eş-dost muhabbetinde “enerjinin dehasıyım” girişimlerine kaptırmak iyi değil. Zaten hiç beceremediğim bir yöntem. Tribünlere oynamanın daniskası! Sonra çekilip odana, kendini yatağa atıp ağlamak… Olmaz, bu kalbe ihanettir. İnsan cüzzamlıyı saklar gibi saklarsa hüznünü, kalbi ve ruhu ona gerekli saygıyı göstermez sanımca.Hüznümden utanmamalıyım. İçimden birşey yapmak gelmiyorsa yapmamalıyım. Gülümsemem gerekmiyorsa gülümsememeliyim. Ayrıca “Ama eşe dosta ayıp!” derler. Bu eş-dost benim eşim dostum ise, beni sadece sevinçli anlarımda mı yanında tutacaklar? Olmasın yahu öyle dost! Öyle dost çevrem olmadı şükür. Ama var ise de, dakikasında tavrımı belli etmeliyim. Eğer keyfim yoksa, kralı gelse beni yemeğe, çaya götüremez, ısrar da edemez. Beni çaya/çöreğe davet edecekse, hüznümü de biliyorsa, bunun üzerinden benimle konuşur, hüznümü eritmeme yardım eder usulünce o zaman anlarım. Hatta paşadır öyle dost ki; etrafımda var çok şükür.

Kaynağa iade-i itibar
Hüzne göstereceğim vefa kadar, kaynağına da vefalı olmalı. Dünyanın en kötü insanı bile olsa sizi hüzünlendiren kişi, ona iade-i itibar hissini uyandırabilmelisiniz. “önünde eğilin, saygı gösterin” demiyorum. Ona hak ettiği itibarı etiketlemeyi unutmayın. Yani ben, unutmayacağım.
Bazı olgun kişiliklerle muhabbetinizde aşina olmuşsunuzdur; “şöyle biri vardı, anamı ağlatmıştı be! Çok zalimdi çoook!” Buradaki cümlenin vurgularına dikkat etmek lazım. “Allah onun belasını versin” tonlaması ile söylemiyor aslında. Onu yakan insana itibarını iade ediyor. Hüzün ile kızgınlık aynı değil maalesef.
Kızgınlık eylemler ve cümleler ile geçebiliyor. Hüzün öyle değil, oturup paşa paşa çekeceğim vadesini. Ama bunu da mutluluk gibi, keyif sigarası içer gibi, “herkese benden çay” havasında geçiştirmeli. Çok sevdiğim bir arkadaşım arayıp bana akşamları ünlü seslerden “gazel” dinletince farkettim bunu.
İlkinde hüznüm azmaya başladı, ikincide alıştım, üçüncü de keyiflenmeye başladım ve bu artık azalan bir karın sancısı gibi geçip gitmeye başladı. tam geçmedi ama artık inletmiyor hüznüm. Hele her gazel bittiğinde o güzel cümle yok mu…
-Allah kabul etsin
-Eyvallah.

Madem hüzün de Allah’tan, sevinç de
Şimdi hüznü yücelttiğim kanısı sizde daha yoğun hissedildi ise farkında değilim ama ilgili de değilim aslında. Amacım bunu yazarak kendi ağlayan hüznüme şeker vermekti ve başarılı da oldu. Hüzün en az mutluluk kadar güzeldir.Biriktirmemek lazım onu anladım. Kısa kısa ama hemen. Birikince uzun zaman kapanmak gerekebilir ya da mutluluk günlerinizden yer kiralamak zorunda kalabilirsiniz.
“hüzün de Allah’tan, Sevinç de”
Madem böyle, Allah’ın iki gönderisini de hak ettiği zamanlama ve muamele ile ağırlamak boynumuzun borcu. Niyetimizi kusursuzluğa yaklaştıran belirgin yeteneklerden biri de bu galiba. Yoksa tribünlere oynayarak biriktirdiğimiz onca aceleci bilgiden sonra, yıllar geçip gidecek ve biz ; “İçi cümleler dolu et yığınları” olduğumuzu farkedeceğiz. Siz de şahitsiniz ki, etrafımızda onlardan fazlasıyla var.

Bak nasıl şirin gözüktü yastık
Yorgan annem gibi açmış kollarını
Bırakıp tüm umrundakileri
uykunun vestiyeri dualara
Sen de uyu artık!

Ah annemin boynunda duran o çocuk ellerim!

Sünger sıcak döşeğimin keyfi
soba başı kalabalığım, tarla oyunlarım
şişman yanaklarıma bulaşan domates çekirdeklerim
sizi kimler ipotek etti ve neye karşılık?
ne aldık ta bu sistemden size geri veremedik?
Şehrin gecesini zapteden el yapımı güneşler altında
ıslak köpekler acınası, aç ve hamileler
Tekmeler Rabbim! o şişkin karna vurulan tekmeler!
sanki tahtlarına ortak veliaht köpeğin rahmindeki.

Bize vicdanı musab yanında verirdi velilerimiz
şimdi ne oldu o hayratın önde gidenleri?
Yargının uçkura yakın korumalığı ve bürokratik gerdekler
Daha onüç yaşındaydı ve rozetlerle ırzına geçtiler!

Ah namusu dinlediğim dedemin mabed rüzgarı cümleleri!

Öğüdüm, Servetim, dünyam bildiğim edebim.
o mesai saatlerinde hiç hayal etmediğim tebessümlerim
Sizi hangi yadigar hırsızı çaldı koynumdan?
Hangi asılsız fetva uygun etti bu yabaniliği insanlığa ve
Kim çıkardı şeytanı meclis kürsüsüne?

Ah komşuya yemek göndermeden yemeyen babamın merhameti

Nasıl da öğütüp seni sardılar tenekelere
altın tozu gibi kaplamışsın kapital günahları
Düşürdüler melekleri pastel, yağlı hayalleriyle
sentetik kanat taktılar,
görünmez iplerle tanrı yaptılar.
Rükuya eğilmedik onlara haşa! ama dermansızdı dizlerimiz
Açlıktan romatizmalarımız vardı,
doğuştan fıtığımız, borçtan siyatiğimiz

Ah duvarda asılı duran, çocuklardan uzak tutulan ilacımız!
Biz alamadık,ayaklanamadık
çürüsün ipin, sen düş!

Ama Dizi filmin ortalarındaki o sıradan sahnenin papatyası yok mu… İçimi parçaladı. O papatyalar battı içime, etime, göz bebeklerime… Biliyorum geleceğin herhangi 15 yıl sonrasında bile nefret ederim papatyalardan. Çünkü yakıştığı ellerde durmayacak hiçbir zaman benim için. Çünkü benim Leylam ölmedi, kalbi kendisinde ve Allah ömrüne hayırlı zamanlar, mutluluklar katsın. Benim için daha kötü ya Allah bilir yaşamasını.Asıl korkum zaman geçtikçe kalbimde unutulması, zaman tarafından geçmişin sokaklarında boğazlanarak bana unutturulması. Bir gün ellerimi tutup beni sevdiğini söylese bile,aynı hisleri taşımıyor olmak.
Ama duam, bir daha hiç bir kadın benden papatya istemesin. O’ndan başkasında bu kadar güzel durmayacak. Hiç bir Papatya ve hiçbir Yeşil…
Bu ülkeyi şimdilik, yani hemen dönmek üzere alnından öpüp terkederken bile…

Arabesk uykunun sanatsal uyanmışlığı varken bünyende
seansını çoktan kapamıştır yeniden sevmenin borsası
bir grileşmeye uyanırsın, kaldığın yerden

oysa her sabah çeşmende suyu yıkardın sen yüzünle.
havlunu temizler, işini çalıştırırdın güzelliğinde.
Bir geçmişin hüznünü yaşasan
yutkunamadığı vapurlar boğazına düğümlenirdi şehrin
ve çayın adı senin adındı bende.

İkinci asker doğunun kendisine verdiği tüm geleneksel ses tonu ve gırtlak büzülmesi ile güldü. zaten ağzındaki ekmeğin parçaları tüfek saçması gibi saçıldı etrafa.
- muhohahah ekildin değil mi halim ağa?
On başı devletin ona verdiği ve genellikle alt devrelere söken onbaşı rütbesinin tüm yetkilerini kullanarak dik dik baktı askere;
-oğlum bi sus adam sözüne devam etsin ya. La havle… neyse sen aldırma halim ağa devam et.
-eyvallah. ben beklerken güneşin tepede durmasıyla ağaç altında uyuya kalmışım. Artık evvelden içtiğim köpüklü ayrandan mıdır nedir, bir ağırlık çöktü üzerime, ondan herhal. Hafif gözlerimi araladım, bir gölge belirdi tepemde.
-Aha geldi!
-Geldi ne kelime, doğdu, üstüme doğdu.Ona insan diyen hayvan kesilirdi o dakka.Mübarek boyun değil, fidan dalı taşıyor sanki, güneşi arkasına almış, yüzünü seçemiyorum. Tamam uzaktan güzeldi ama yakından nasıldır bilmiyorum.
-kalk be halim ağa!kalkıp bakmadan nasıl göreceksin ki!
-Civanım, dedim ya ağırlık var üzerimde. Kız tepeme dikilip belirince bir kuvvet geldi ha bu böğrümden bacağıma kadar. dikeldim birden.Ben aniden kalkınca Aniden geri sıçradı korkudan yavrucak. Hani belgesel de aslanın hareketiyle ceylan seker ya, kurban olduğum öyle narin sekiverdi geriye.İnsanlığımdan şüphe duydum onun korkmasını görünce.
-konuştu mu?
- konuştu konuşmaz mı? Zati o konusuşunca şelale mi dökülüyor, O mu konuşuyor karıştırırsın dinime imanıma…İnci gibi dişleri ile sana ne hakaret etse zoruna gitmez.
-ne dedi ?
- Ödümü patlattın hayvan! dedi.
Asker ağzındakileri bu kez el bombası edası ile her tarafa püskürterek güldü. -E hakaret etmiş işte. hohahahaha.
- oğlum senin adın neydi?
-Bakî.
ikisi birden -Allah korusun!
- Neyse özür dileyip, selam sabahlaşma derken etrafında dönüyorum süzmek amaçlı.O incecik belinde yalancı kurdaleden, çiçekli bir de kemer var. Çiçekli dediysem, böyle papatyalı, kırlangıçlı falan…Dersin ki,köyün bağı bahçesi huzursuz olmuş da, bunun beline sarılmış!Hani idamlık mahkum olsan, ilmek diye o kemeri sipariş edersin son arzu sualinde.Öyle yakışıyor güzeller güzelinin beline…Kendi endamımdan da ödün vermiyorum ha! Resmen karizmamla raks ediyorum etrafında. Kız da beni süzüyor yalan değil. yani uzaktan görsen dersin ki, köy düğününde harmandalı oynayacağız da, süzmelerden başlıyoruz. sonra ben aldım güneşi arkama, onun yüzüne çarptı, önce elini şapka tereği gibi yaptı korumak için ama sonra bıraktı güneşe kendini. tam o anda gözleri güneşin ışığına denk gelmesin mi…Hey dedim,Alemlerin en büyük sanatçısı Rabbim! resmen işlemişsin gözlerini bu kızın.
-Güzel miydi abi? ne renkti?
-Renk mi? saygısızlık etmeyelim onbaşım…Sen böyle gün ışığında kavanozundan dökülen bir balı izledin mi? şeffaf desen değil, mat desen değil…böyle ışıl ışıl!
Obur olan askerin gözler Halim’de kalır, ölü gibi bakar, ağzı açılmıştır tasvirin sihrinden. Ekmeği sıktığının farkında değildir. Sanki 12 aylık çarşısız askerliğin acısını bu tasvirden çıkarıyor.
- Peki o an ne yaptın abi?
- ne yapacağım? gece ışığı görmüş tavşan gibi açıp gözlerimi kaldım. içimden arı nesline mi dersin, arıcılara mı dersin, tohumu salıp çiçek yapıp arıya yediren Halik’e mi dersin, teşekkür şükür duaları ediyorum. Derken, apışıp kalmamın komedisinden midir nedir, kız gülümser halde gözlerini kıstı… korktum göz kapakları balı sıkıp dökecek diye.
- Vay be… Abi konuşmadın mı?
-Yahu sen daha ben anlatırken kurudun kaldın, ben nasıl öteyim kıza? biraz kendime geldim, gelmesine teşekkür ettim falan filan.
-abi gözünü seveyim hızlı geç sonra ne oldu ? Tren kalkacak, savcı gelmeden gitmemiz lazım.
-O zaman hızlı anlatayım, ben o gün konuştum, onun da gönlü varmış bende.
-vay be. yaşamışsın abi.
-hem de nasıl…
-daha hızlı geç abi, seneleri atla! Savcı geliyor.
- sonra köylüler bir yandan, anam bir yandan bastırdılar “bu kız sana göre değil, talibi çok, edebi yok” diye. Ama gönül bu sevmişim bir kere daha bırakır mıyım talibini, edebini. evlenince oturur dizimin dibine, edebini alır dedim. sonra bastım nikahı aldım kızı!
- Yürü be! helal olsun. daha daha sonra? yani çok sonra? hızlı be abi!
- Mahallede işkillenen oldu,eski yavuklusundan tut, abisine kadar hepsi kapıda ekşiyor, bitirmeye çalışıyorlar bizi.
- ooo çok hızlı geçtin be! ahh zaman olsa da hepsini dinlesek. Şu uzaktan gelen savcı galiba. abi finali anlat finali…
-Finali budur tosunum. bu istasyonda senle oturuyorum işte.
- nasıl yani? o kadar sene geçti? abisi ve yavuklusuna ne yaptın?
- İkisini de dövdüm oracıkta. abisine fazla yüklenmişim herhal, 4 ay hastanede yattı, sonra öldü.
-Hadi be! Peki sana birşey oldu mu? Dava, töre falan ?
- Olmaz mı? sizin gibi iki civanın kolunda hapse girdim. 8 yıl hapis yattım, paşa paşa cezamı ödedim.
- Sonra? aha savcı bey!
bu sırada savcı gelir, askerler esas duruşa geçerler…Günlük olarak ütülenmiş, yakası yıpranmış ceketi,çift ütüsünden bekarlığını belli eden pantolonu ve prosedürlü cümlelerden bezmiş bağlı değil de sarkmış vaziyette kravatı ile adeta yürüyen bir devlettir.Tipik kariyer farkının verdiği kibirle ayak uçlarına nefesini boşaltarak bakar,yavaşca Halim ağayı süzmeye başlar. Aşağılayıcı bir göz kısması ile bir şeyler söyleyecekmiş gibi yapıp, “değmez” edasıyla kafasını çevirir ve askerlere dönük kızgın bir tonla:
- Ben size adama göz kulak olun dedim, siz adamla ahbap olmuşsunuz! Kim dedi size bu kadar yüz göz olun diye! bu adamın kim olduğunu biliyor musunuz?
dosyasına baktınız mı?
Onbaşı titrek bir sesle:
-Halim ağa işte, divancılar köyünün ağasının oğlu imiş bize öyle anlattı Sayın savcım. Kendisi evlilik hikayesinden bahsediyordu.
- Ne evliliği ulan! adamı çileden çıkartmayın! adam kasabanın fahişesine aşık oluyor, zorla evlenmek isteyip eve kapatıyor, pezevenkleri gelince birini dövüp hastanelik ediyor, adam hastanede ölüyor! hapis yatıyor 8 yıl! Hapiste bir de gardiyan bıçaklayıp, 4 yıl daha yatıyor.çıkar çıkmaz gidip fahişeyi de öldürüyor. Şu an fahişenin cinayeti için yanınızda duruyor bu adam. dosya verdim elinize açıp okusanıza!
Bu sırada savcı gelirken ağzına tıkıştırdığı lokmaları yine püskürtüyor Bakî…savcı iyice çıldırıp tirene biniyor. Onbaşı Halimin kelepçeli kollarından tutup kaldırıyor ve yürümeye başlıyorlar. onbaşı soruyor;
- ağa yedin bizi yahu! bildiğin yalanmış seninkiler.
- yok yok… Kız anlattığım gibiydi.
- gerisi?
- Gerisini savcı gibi anlatsam bu kadar güzel olur muydu be civanım?
- ….
-Haklısın.

Güzelliklerle anlatılıp ömür bağlanan tüm yalanlara…

Bağışlayın, cevabınızı duyamayacağımı bildiğim halde sormaktan alamıyorum kendimi ;hiç aklınızdan gördüklerinize dair ters umutlar geçti mi?
Nehrin akışının ters olacağına, denizin gökyüzünde, bulutların ayaklarınızın altında parça parça dolaşacağını düşündünüz mü hiç?
buna dair umut beslediniz mi?
Çabaladınız mı?
“Buna inanıyorum değişecek” dediniz mi?
çırpındınız mı bunun için?
üstelik hayatımızda ve bilincimizde bunun aptallık olduğunu bile bile…
Üzülerek ifade etmeliyim ki ben o aptallığı sürekli yaptım. Yeryüzünde, ruhuma umut vaad etmeyeceğini düşündüğüm/düşünülen insanların iyi bireyler olacağına inanıp zorladım. yanıldım ama yine umudum oldu, zorladım. Fakat ne yaptıysam olmadı.Sonra kendimde denedim, dostluklarımı yüzeyselden göz bakışı ile anlaşma seviyesine getirmeye, başarıyı sevmemeye, kazansam da kaybeden biri gibi görünmeye çalıştım, kariyerimi ve elde ettiklerimi tek hareketle yerle bir ettim. Tüm bunlar yetmezmiş gibi, bir de aşık olmayacağım konusunda söz verdim. yalan yok, tuttum sözümü ha! En azından bu yaşıma kadar. üstelik karşılıklı ve kadirşinas bir düzey kovaladım.

Olmadı…

Deniz olduğu yerde kaldı, nehir yoluna devam etti, ağaçlar yine yeşil kaldı.
insanlar…
onlar tabiat kadar açık sözlü olamadılar. Onlar için bu hep taş kafalılık ve tekdüzelik olurdu. Onlar şüpheci, kararsız ve çeşitlere tutkularını sürdürerek yaşadılar. Biz insanların büyük başarı diye peşinden koştuğumuz şeyler, o maddeler, o kavramlar (üstelik sorulduğunda “bunlar benim için o kadar önemli değil” deriz), o tekdüzeliğin dip mahkumiyetleri… Yalnızca asıl başarının laboratuar malzemeleriymiş anladım. Bizler hep yanlış maddelerle yanlış deneyler yapıyoruz. Her sonuçlanan deneye başarılı diyoruz ama aradığımız bu değilmiş, tekrar mutsuz oluyoruz.Hatta şanssız olanlarımız abartıp Rabbimizin bize verdiği bu laboratuarı yerle bir ediyoruz.
Kariyerle umudu karıştırdık, bum!
Cümlelerle aşkı karıştırdık, bum!
bedel ile sevgiyi karıştırdık, bum!
ikram ile dostluğu karıştırdık, bum!
daha bir çok yanlış mazleme karışımı.
Huzur arayışı kadar büyük bir kanser yokken bünyemizde, kariyerimizi attık cam tüpümüze, servet kattık azıcık, zoraki evlilik, çoluk çocuk derken, ilacı bulduk! dedik ama nafile.Laboratuar patlamasa da, Koskoca kanser için, bir aspirin yaptık ki, “maliyeti getirisinden ağır usta!”
Galiba, samimiyet adına benim umudum tükendi.
Ve üzgünüm Rabbim, Bana verdiğin her hediyeyi yerle bir ettiğim için.
Ve şükrederim tekrar tekrar şans verdiğin için.
Nerde kalmıştık?
“kazanmak oğlum,
bir kalbi ya da serveti,
senin nasibin, çeviremezsin…”
————————————————————————————–
Dedin usta, dedin de dinlemedim…

O gün bugündür
nimet huzursuz şeytan sofrasında
yeni yetme cahil elinde
doksandokuzunda tesbihin çilesi
karşılıksız her gönül çeki
alacaklı çıktı kalpler bedenin hoyratlığından
ahlakın başına ödül kondu
ölü ya da diri eşgali gerekliydi

O gün bugündür ben, benliğimi teslim aldım
siyahımı yırttım, gördüm arzularımın restini
zamanla barıştım,
Bir sevgili mektubunu mürşid seçtim

O gün bugündür
ben “biz” oldum ve  ”biz” artık “siz” değiliz.

İşte o gün, “bugün”dür.